Wij Willen Zon, Geef Ons Die Stralen!

Nieuwsgierig, maar tegelijkertijd ook een beetje bang, trok ik vanochtend voorzichtig een stukje gordijn opzij. Ik durfde bijna niet te kijken, misschien wilde ik het wel ook helemaal niet weten, was ik er helemaal niet aan toe. 'Ben ik er wel klaar voor?' dacht ik nog. Maar dapper als ik kan zijn, wierp ik toch een snelle blik. Wat daarop volgde kan ik niet beschrijven. De horror, het ongeloof, twee handen leken mijn keel dicht te drukken. Al het bloed trok weg uit mijn gezicht, rillingen liepen over mijn rug. Ik stond daar, huiverend voor het raam, en ik bedekte snel mijn betraande ogen. Dit, dit, dit kon toch helemaal niet? Vol afschuw besefte ik me dat het echt waar was. Vandaag, 2 Augustus, is het voor de tweede dag, achtereen, hier in Frankrijk, ZUID-Frankrijk, ZUIDELIJKER dan de Ardeche, bewolkt.

N. en ik hebben in Barcelona een prachtig lied geschreven, met als titel "Wij willen zon, geef ons die stralen!", waarvan de tekst als volgt: 'Wij willen zon, geef ons die stralen!'. Vandaag geef ik dat lied de kans zich te bewijzen, door het elke 30 minuten uit volle borst te zingen, opdat de zon gehoor geeft, en zijn warmte weer op het Franse platteland laat neerstrijken.

En bij deze nog een foto van het liefste hondje op de wereld, Lientje. Zij is het bewijs dat Jack Russells never nooit niet stoerder kunnen zijn dan Franse Bulldogs.